Master
Designer

Eero Saarinen, de zoon van de Finse architect Eliel Saarinen die bekendheid verwierf met zijn art nouveau gebouwen, groeide op in een artistiek gezin. Toen Eero dertien was, verhuisde het gezin naar de Verenigde Staten, waar zijn vader les ging geven aan de Cranbrook Academy of Art. Hier studeerde Eero samen met iconen als Charles en Ray Eames, wat het begin betekende van levenslange vriendschappen, waaronder die met Florence Schust, later bekend als Florence Knoll. Na zijn studies in Parijs en Yale trad Saarinen in dienst bij het architectenbureau van zijn vader. Samen met Charles Eames won hij de Organic Design in Home Furnishings wedstrijd met hun legendarische Tulip Chair. Zijn ontwerp voor het Jefferson National Expansion Memorial in St. Louis leverde hem een prijs op die per abuis naar zijn vader werd gestuurd. In 1940 werd Saarinen genaturaliseerd tot Amerikaans staatsburger. Hij ontwierp diverse meubelklassiekers, waaronder de Grasshopper lounge chair (1946), de Womb stoel (1948) en sofa (1948), en de iconische Tulip of Pedestal collectie (1956), allemaal geproduceerd door Knoll. Als architect maakte Saarinen indruk met projecten als de kapel en het Kresge Auditorium van het Massachusetts Institute of Technology, het TWA Flight Center op John F. Kennedy International Airport in New York, en de hoofdterminal van Washington Dulles International Airport. Zijn invloed strekte zelfs tot het Sydney Opera House, waar hij medeverantwoordelijk was voor het kiezen van het gewaagde ontwerp van Jørn Utzon. Na het overlijden van zijn vader in 1950 richtte Saarinen zijn eigen architectenbureau op, Eero Saarinen and Associates. Na een scheiding hertrouwde hij in 1954 met kunstcritica Aline Bernstein Louchheim, met wie hij zijn derde kind kreeg, genaamd Eames. Eero Saarinen overleed op 1 september 1961 op 51-jarige leeftijd tijdens een operatie voor een hersentumor. Zijn neo-futuristische stijl en baanbrekende ontwerpen hebben hem doen uitgroeien tot een van de meesters van de Amerikaanse architectuur in de 20e eeuw.

Eero Saarinen

"I wanted to clear up the slum of legs… I wanted to make the chair all one thing again."

Saarinen heeft zich net als zijn vader bewezen als een vooraanstaand architect. Zijn nalatenschap omvat onder meer de kapel en het nabijgelegen Kresge Auditorium van het Massachusetts Institute of Technology, het TWA Flight Center op John F. Kennedy International Airport in New York en de hoofdterminal van Washington Dulles International Airport. Saarinen speelde ook een cruciale rol bij de keuze van het zeer gedurfde, maar nu iconische ontwerp van Jørn Utzon voor het Sydney Opera House. Na het overlijden van zijn vader in juli 1950 richtte Saarinen zijn eigen architectenbureau op, genaamd Eero Saarinen and Associates. Na zijn scheiding van beeldhouwster Lilian Swann, met wie hij twee kinderen kreeg, hertrouwde hij in 1954 met kunstcritica Aline Bernstein Louchheim. Hun derde kind werd vernoemd naar Saarinen’s vriend en collega Charles Eames. Eero Saarinen overleed op 1 september 1961 op 51-jarige leeftijd tijdens een operatie voor een hersentumor. Zijn baanbrekende neo-futuristische stijl maakt hem vandaag de dag een van de meesters van de Amerikaanse architectuur in de 20e eeuw.